
چکمه های رضاخان،
تمیز و واکس زده و براق،
جفت و آماده دم در،
بودهاند به قامت و قبراق،
از روزی که چشم از دنیا بست…
تا دوباره روزی رضاخان،
بیاید و بپوشدشان،
و بمالد گردن عدو به خاک با آن…
از ادای سوگند پادشاهی،
تا پوشیدن چکمه های رضاخانی،
همانقدر فاصله هست،
که رضاشاه بخواهد…
نوش…
دستهها:نوش نگارش
گامبی انزال زودرس و مَنِش ِ لِیمداک
ما هم به هر حال دورانی در این جریان بودیم! – عباس میلانی
دیروز آرزو کردم که کاش من هم در فرانکفورت بودم
از تگزاس بوی بسیار بدی میآید!
نظر شما در مورد این نوشته چیست؟