دیروز آرزویش را کردم که کاش من هم در فرانکفورت بودم.

آرزویم برای این بود که می‌خواستم بودن در میان گردهمایی هم‌میهنانم را تجربه کنم. چون دقیقا شد همانطور که انتظارم می‌رفت. و ولّاه در عمرم شاهد ایستاده‌ام که چگونه عادت و اقتضای دگم جریان عمر این بوده که بر خلاف انتظار رود.

دیروز لاکن روزی بود که انتظار وقوع باشکوه جریانی در میان بود که در میانش من نبودم، و دقیقا همانطور هم شد:

ایرانیان و هموندان معنوی و حامیان و دوستانشان گردهمایی ای بس باشکوه با وقار زیبا و حماسی را با شعار های خوب و اهتزاز آوردن پرچمهای شیر و خورشید ایران و آلمان و آمریکا و اسرائیل به ثبت تاریخ آوردند. خیلی هم چسبید چون مخصوصا در اروپا و آلمان در همسایگی فرانسه که خار تمدن آن دو کشور را جماعت چپول و ووک و مسلمان به مادرش وصلت داده‌اند انجام شد و بهشان به چندمین بار دیگر نشان داده شد که تظاهرات کردن یعنی اینجوری، ای وحوش بیشعور!

نیز حضورشان جواب درستی شد که باید داده می‌شد به تهدید تروریستی نظام نکبت علیه برگزاری همایش. نمی‌خواهم تصور کنم که جماعت چگونه از خجالت هر کره‌خری که یهو یابو اگر برش می‌داشت در می‌آمدند!

گرچه آنجا نبودم، ولی بسیار خرسندم که از ماجرا بی بهره نماندم. برای من زن ذلیل پیر که در آخرای بچگیم آمدم اینجا و اکنون ریشه‌های عمیق دوانده‌ام در آمریکا، آمریکایی که خداوند تبرک و عمرش را فزونتر کند و از مرض اسلامومارکسیسم-کمونیستی که تهدید به گریبان گیری‌اش را دارد مصون نگه دارد، نزدیک نیم قرن است که انقلاب نکبت و دیوار بالاروی بوزینه ها و استقرار و ادامه آن بلای وحشتناک ضدایرانی در میهن و تعفنات ظاهری و عملی‌اش ایرانیت ضمیرم را به درد جراحت داشته و روح وافکارم از بابتش به رنج و ناخوشی بوده.
ولی دیروز چند برابر اضافه شد به احساساتم از همایش های حماسی که هم‌میهنان پیشتر در تورنتو و مونیخ برگزار کردند، و دوباره حضور باشکوهشان در فرانکفورت حال ایرانیتم را به جا آورد و احساس خوبش جلا گرفت.

می‌دانستم در فرانکفورت دقیقا همان هم خواهد شد و لذا با تمام قلبم می‌خواستم آنجا باشم تا آن راغوطه‌ور در حضور هممیهنان و جریان احساساتمان تجربه‌اش کنم.
خوشا بحالتان دوستان و عمواوغلوی نازنینم که آنجا بودند و حتما جایمان را خالی خواندند.

ولی در آخر، فراموش نشود این مهمترین امر که تقدیر و تشکر کلان همه‌مان از برگزارکنندگان کاردان خاموش و پشت صحنه این تظاهرات مدرن و غرور آفرین که «غربی های متمدن» را در خجالت و سرافکندگیشان دفن کرده می‌باشد.
واقعا دست مریزادشان باد، و پیاله سرایم روی سرم خراب و آوار، اگر ریتینگ زحمات و کارکرد مدیران و دست اندرکاران این همایش های تاریخی خوب ایرانیان جز این باشد:

نوشانوش با نوش اضافه! 🍷🍷+🍷

جاوید شاه. پاینده ایران.

شاهد ایستاده‌‌ایم…

دسته‌ها:نوش نگارش