هفته پیش در سفری چند روزه که در استانبول برای تعطیلات بسر میبردم، متاسفانه برای چندمین بار باز هم شاهد لبریز شدن کاسه صبر مردم مظلوم و ستمدیده ایران در برابر قساوت و بربریت دوباره این رژیم تحمیل شده بر خاک میهن بودم به مانند همه شما

بر حسب اتفاق در کارگاه عودسازی دوست عزیزم هاتف شاطریان دستی‌ بر ساز بردم و او ثبت لحظه کرد. بعد گوش کردنِ چند باره به نواخته ام، نشانی‌ بس عمیق از درد و زخمی دیرین درون سینه ام، از پس این سالیان سیه تاریخ میهنم دوباره پدیدار شد.