والاه هی شنیده‌ایم که رویترز بجای رسانه، صرفا بوق بوده و هست. خب خاک توی سرشان.
لاکن امروز خودمان در عمل شاهد ایستادیم و دیدیم که رویترزچی ها هم اونطوری که در مصاحبه با شاه ایرانیان ورداشتند و عنوان انگلیسی «ژورنالیست محقق»‌ را به خود چسباندند نیستند که هِئچ، اصلا به غیر از «زورنالیست های دیوث» نمی‌توانم بخوانم و به بینمشان.
آخر چطور نشان دادند که به چنان طینتند؟ اینطوری:
آن دو تاپاله ژورنالیست نما، مادرفاکری خود را با پرسیدن یک سری سؤال های بسیار بد و بو دار از شاه خوبمان نبود که نشان دادند. به هر حال، در حالیکه ژورنالیست خوب و بد داریم و هرکه با سؤال هایش معیار و عیار خود را نمایان می‌کند و با تولیداتش سهم خود را ولو ناچیز در اشاعه حقیقت و دانش ارائه می‌دهد، افتد که ژورنالیست به موقعش با عذاب پرسیدن سؤال های سخت و بد و بودار هم مواجه ‌شود. لذا می‌توان مع‌ذلک صفرای زننده‌اش را در کیسه ژورنالیسم دید.
لاکن آنها جنس بد و دیاثت خود را اینطوری نشان دادند که شک باقی نگذاشتند که با نیت کژ به مصاحبه با شاه آمده بودند و کارشان نه ژورنالیسم، بلکه به کمین نشستن بود.
آن مادر معروف به نیکی ها برداشته بودند سؤال های خاص تنظیم کرده بودند در این انتظار که شاه خراب شود و شاید خود ببازد و آنوقت آنها فاتحانه در دل جانمی جان گفته و شکست و وضع رقت باری از شاه ما به دنیا نشان دهند.
آنچه شک مرا کاملا زدود این بود که کصکش ها آمدند آهنگ دراماتیک پشت بعضی سؤال های خاص، و نه همه سؤال هایشان، گذاشتند. یعنی آن سؤال هایی که روش حساب کرده‌ بودند بالاخره با آن سنگ ها یکیش به گنجیشکه خواهد خورد و بیشترین احتمال ایجاد سناریوی دلخواهشان را خواهد داشت، پس بهتر است که اصلا برای افکت خفن تر، همانگه سؤال کذایی با آن موسیقی بکگراند برای صحنه ردیف شده باشد!

ایناها. خودتان بفرمایید این مواقع تایملاین را در ویدئو بررسی کنید:

(3:50) ، (10:50) و (16:32). آنجا ببینید آن سؤال ها چگونه قشنگ تنظیم و با موزیک بکگراند دراماتیک (خفیف البته، نه بلند که تابلو بشه!) چاق شده بودند برای پیش بردن و به وقوع آوردن همان نیت کژشان که در بالا بهش پرداختم.
زورنالیست های دیوث رویترز نیامده بودند که وسیله پیش‌برد اطلاعات مفید و فهم و روشنگری بشوند، حال گیرم با سؤال های دردآور و بودار.
آنها آمده بودند زیر پای شاه ایرانیان پوست موز بیاندازند و بعد پیامدش را ثبت تاریخ کنند و در ازایش شاباش، و دنیا را چه دیدید، شاید جایزه پولیتزر هم کسب کنند.

ولی کور خوانده بودند. بدجوری!

شاه با وقار نشست، شاهانه نیوشید، و شاهانه پاسخ داد. جاوید شاه.

شاهد ایستاده‌ایم…

دسته‌ها:نوش نگارش, شاهد ایستاده‌ایم

برچسب‌ها:King Reza Pahlavi, Reza Pahlavi, Reza Shah II, جاوید شاه, رضا پهلوی, رضا شاه دوم