آقای یاکوف امیدرور یک سرلشکر اسرائیلی است که قبلا در سِمَت مشاور امنیت ملی آن کشور خدمت کرده و اکنون عضو ارشد اندیشکده مطالعات استراتژیک اورشلیم می‌باشد و این روزها خیلی از او درخواست مشاوره و ابراز افکار و عقیده می‌شود.

الغرض، سخنان امروز او که در جروزالم پست چاپ شده آدم را شدیدا به یاد حکایت برزگر داستان بلدرچین و برزگر که مشقش را تقریبا همه‌مان نوشته‌ایم می‌اندازد.

یادتان باشد، برزگر پس از دست دادن امید به این و آن آخرش به پسرانش گفت باید خودمان جمع کنیم برویم به مزرعه و دست به داس شویم و خرمن خود درو کنیم که امید به یاری دیگران ثابت شده که بی‌جهت است.

اکنون هم آقای امیدرور زده به وسط خال در ترسیم درست و واقعی وضعیت، و نقل به مضمون می‌گوید در موقعیتی قرار داریم که نه دنیا نه آمریکا نه ناتو نه هیشکی عین خیالشان نیست و چشمانشان را به معضل حاد و حیاتی در حال گسترش ملاتاریا بسته‌اند، و این در حالیست که رژیم خمینیست دارد می‌رود به بمب هسته ای دست یابد تا زیر چتر حفاظت و متکی به ضمانتی که توسط داشتن بمب اتمی فکر میکند برای بقایش خواهد داشت به تکمیل حلقه‌ی آتشی که با نیابتی هایش دورتادور اسرائیل آماده کرده پرداخته و ارباب منطقه و قاتل جان اسرائیل گردد. وضعیت دیگر به جایی رسیده که معطلی دیگر جایز نیست (به خاطر گریز هسته‌ای ملاتاریا؟!…) و یواش یواش وقت تمام شده و چاره‌ای باقی نمانده جز این که اسرائیل خودش در خاک ایران به اقدام نظامی مبادرت ورزیده و رژیم را متوقف کند…

ما در پیاله سرا امیدواریم که همه چیز به خیر بگذرد.

همین…

دسته‌ها:نوش نگارش